sibiliteit en leidt tot adaptieve respons en neuropathische
pijn. De regeneratie van de zenuw na een crushletsel be-
draagt 3-4mm per dag. Dit is de verklaring voor het ver-
traagde klinisch herstel na tourniquetgebruik (8).
ischemie, zowel onder als distaal van de tourniquet. Ische-
mische necrose kan reeds na twee uur optreden, micro-
vasculaire veranderingen distaal van de tourniquet worden
pas aangetoond na vier uur ischemietijd. De ernst van de
necrose en histologische veranderingen zijn proportioneel
aan de ischemieduur en de tourniquetdruk (24).
Het frequent voorkomend posttourniquetsyndroom wordt
gekenmerkt door stijfheid, bleekheid ter hoogte van de
plaats van applicatie, parese en paresthesieën. Dit wordt
veroorzaakt door het gecombineerde effect van spierische-
mie, oedeem en microvasculaire congestie (8, 44).
Er werden reeds verschillende casussen beschreven van
rhabdomyolyse na het gebruik van een garrot na lange
ischemietijden of ongewoon hoge tourniquetdrukken.
De symptomen van rhabdomyolyse houden in: koorts,
tachycardie, pijn, gevoeligheid van het lidmaat, oedeem
van de spieren, hemorragische verkleuring van de huid
ter hoogte van de plaats van de tourniquet, neurologische
disfunctie van het aangetaste lidmaat, donkere urine
(myoglobinurie) of oligurie gaande tot acute nierinsuffi-
ciëntie (45-49).
Het compartimentsyndroom komt niet frequent voor bij
tourniquetgebruik en zou ontstaan door een combinatie
van oedeem door anoxie, reperfusie-ischemie en hema-
toomvorming (8, 11, 50).
hypoxie ter hoogte van de wondranden (17, 24, 51, 52).
tie van macrofagen en fibroblasten en zodoende de cellu-
laire respons tot de wondheling geïnhibeerd wordt (53).
van het lidmaat en gestegen spanning in de weke delen
die op hun beurt ontstaan door reactieve hyperperfusie na
aflaten van de tourniquet (17).
periode was duidelijk beter bij patiënten bij wie geen
tourniquet werd gebruikt (24).
overdreven spanning op de quadriceps (m. vastus media-
lis) een patellofemorale maltracking induceren bij een
TKA. Deze maltracking wordt opgelost door middel van
een release van het retinaculum laterale. Daarom is re-
evaluatie van de patellaire tracking na het aflaten van de
tourniquet aangeraden om de noodzaak tot een laterale
release te evalueren (17, 27, 29, 54-56).
tourniquet is dat het zorgt voor een significante reductie
van de operatietijd (27, 30).
zijn de laagst mogelijke tourniquetdruk te gebruiken en
deze druk goed te monitoren (nooit hoger dan 300mmHg)
(10) en de tijd van applicatie van de tourniquet te beper-
ken. Na twee uur ischemietijd kan de tourniquet best afge-
laten worden.
Een veel toegepaste maatregel om ischemische schade te
vermijden is een `ademperiode' in te lassen; na twee uur
ischemietijd wordt de tourniquet afgelaten gedurende
echter geen preventie voor ischemische schade bieden,
omdat het zuur-base-evenwicht na één uur ischemietijd
pas na 20 minuten normaliseert (23).
Een andere vorm van mogelijke preventie is plaatselijke
hypothermie te bewerkstelligen door middel van koe-
ling van het lidmaat. Dit heeft een beschermend effect
ter hoogte van de spieren (57). Deze techniek wordt niet
vaak gebruikt, aangezien het praktisch moeilijk realiseer-
baar is.