van een internationale, multicentrische,
placebogecontroleerde studie met
RoACTEMRA zullen in het New England
Journal of Medicine verschijnen (10,11).
Kinderen met een zeer ernstig ziektebeeld
dat bijna hun hele leven domineerde, die
ondanks corticosteroïden nog actieve
ziekte vertoonden, konden vrij snel en
aanhoudend een goede ziektecontrole
bekomen. Hierdoor konden dan
corticosteroïden gestopt worden en werd
groeiachterstand ingehaald. Dit is een
heel positieve ervaring, maar biologische
markers die respons op therapie
voorspellen, ontbreken nog."
vaN kiNd tOt vOlwaSSeNe
juveniele idiopathische artritis. Vier Leuvense sprekers hadden aandacht voor de rol van cytokines, nieuwe
behandelingsmogelijkheden en klinische programma's bij deze aandoening. Daarnaast werd de plaats van een
therapie met RoACTEMRA
erantwoor
UZ gasthuisberg) bijt de spits af met
een uiteenzetting over cytokines, de
belangrijkste communicatiemiddelen
tussen cellen van het immuunsysteem,
die tussenkomen bij de regeling van
inflammatie en immuunreacties.
Secretie van cytokines door
geactiveerde macrofagen veroorzaakt
zowel lokale als systemische effecten
van infectieuze en inflammatoire
ziekten. verschillende receptoren op
macrofagen herkennen zogenaamde
PamPS (pathogen-associated
molecular patterns), een essentiële
stap voor het in gang zetten van de
verdedigingsmechanismen tegen
infecties. een dergelijk type van
receptoren zijn de tlRs (toll like
receptors). in het cytosol kunnen NlRs
(NOD-like receptors) voor deze functie
instaan. door deze activatie wordt de
aanmaak van inflammatoire cytokines
zoals Tumor Necrosis Factor (tNf)
en interleukine-6 (il-6) gestimuleerd.
activering van tlRs en NlRs resulteert
intracellulair ook in de vorming van
verschillende proteïnen die nodig zijn
voor het activeren van caspases. deze
caspases zullen uiteindelijk de productie
van interleukine-1 (il-1) induceren,
wat samen met de andere cytokines
de inflammatoire reactie in gang zet.
deze inflammatoire pathways kunnen
echter niet alleen door infectieuze
mechanismen getriggerd worden, maar
ook door endogene factoren, ook wel
damPS genoemd (danger associated
molecular patterns). hiertoe behoren
stoffen uit afstervende cellen, atP en
urinezuur. dit mechanisme blijkt bij de
reumatische aandoeningen een grote
rol te spelen, waarbij de inflammatie
ontstaat op niet-infectieuze basis.
(kinderreumatologie, UZ leuven)
start met erop te wijzen dat juveniele
idiopathische artritis (Jia) alle vormen
van artritis omvat die voor de leeftijd
weken duren en een onbekende
etiologie hebben. in 4 tot 17 procent
van de gevallen is er sprake van
de systemische vorm. Naast artritis
maakt dan ook huiduitslag, koorts,
hepatosplenomegalie en gestegen
inflammatoire parameters in het bloed
deel uit van het klinische beeld. in meer
dan 30 procent van de gevallen is er
ernstige polyartritis, die aanleiding kan
geven tot destructieve veranderingen,
cervicale ankylose en zware handicap.
bij 41 procent van de kinderen
die hiervoor met corticosteroïden
behandeld worden, ontstaat een
significante achterstand van de
lengtegroei en een geringere lengte op
het einde van de groei (1).
is het macrofaagactiveringsyndroom,
dat kan ontstaan na virusinfectie,
terugval of verandering van therapie.
dit syndroom gaat gepaard met een
cytokinestorm, die volgt na excessieve
activering van t-cellen en macrofagen.
de kans op overlijden bedraagt dan 8
tot 22 procent (2,3).
van Jia is bij de systemische vorm
de doeltreffendheid van NSaids en
methotrexaat geringer (4). de respons
op behandeling met tNf-remmers is
eveneens minder goed (5,6).
il-1 en il-6. blokkering van il-1 leidt
tot een significante en persiterende
suppressie van de ziekteactiviteit (7,8).
blokkering van il-6 met RoaCtemRa
resulteert in een excellente en snel
optredende doeltreffendheid bij
patiënten met de systemische vorm.
de respons houdt bij een grote
meerderheid van de patiënten aan,
met een CRP-waarde van minder dan
15mg/l (9).