background image
OrthO-rheumatO | VOL 10 | Nr 6 | 2012
27
OR0815N
Commentaar op
"behandeling van voorstekruisbandletsels:
moeten we altijd opereren?"
van philippe Delincé en Dior ghafil
Wij denken dat de auteurs van "Behandeling
van voorstekruisbandletsels: moeten we altijd
opereren?" op een aantal punten de bal volledig
misslaan.
1)
Voorste kruisband & artrose.
Ten eerste
is de "onontkoombare evolutie naar artrose,
ondanks de reconstructie van de VKB" een
fabeltje dat eerder gebaseerd is op `eminence-
based medicine' dan op hard bewijs. De enige
meta-analyse van de langetermijnsresultaten
na VKB-chirurgie toont zwart op wit aan dat de
prevalentie van artrose na VKB-reconstructie
veel lager is dan decennialang algemeen werd
aangenomen of overgenomen (1). Wij vonden
met de meest geavanceerde statistische
methodes slechts 28 procent artrose in de
totale groep van 1.554 patiënten die ten
minste tien jaar na een VKB-reconstructie
met radiografie werden nagekeken. Als er
nooit een (partiële) meniscectomie diende te
gebeuren, zakt dit cijfer zelfs naar 16 procent.
Onzes inziens is 16 procent nog steeds geen
synoniem met "onontkoombaar".
2)
Voorste kruisband & meniscus.
Het oplopen
van een meniscusscheur bij een conservatief
behandelde VKB-ruptuur is wel zo goed als
onontkoombaar. Recente experimenten door
Musahl et al. bevestigden het secundair
stabiliserend effect van zowel de laterale
als de mediale meniscus in de knie met
deficiënte VKB (2). Op deze manier veroorzaakt
anterieure of rotationele instabiliteit in
afwezigheid van een functionele VKB
excessieve schuifkrachten in de meniscus.
Deze veroorzaken op hun beurt eerder
vroeg dan laat schade aan de meniscus,
tot zelfs manifeste meniscusscheuren en
begeleidende pijnklachten met noodzaak
tot (partiële) resectie van de meniscus als
gevolg. Zo goed als alle auteurs rapporteren
hogere frequenties van meniscusletsels
bij conservatief behandelde VKB-scheuren
vergeleken bij de geopereerde VKB's, met
incidenties tot 98 procent in chronisch VKB-
deficiënte knieën (3, 4). Een meniscusscheur is
bijgevolg een extreem frequente verwikkeling
van een conservatief behandelde VKB-ruptuur.
Een meniscusscheur is de belangrijkste
risicofactor voor de ontwikkeling van artrose
na een VKB-ruptuur (odds ratio van 3,54).
Dit heet indirect bewijs. Is er bijkomend nog
een gerandomiseerde, geblindeerde studie
nodig om dit bewijs direct te leveren? Is er
een gerandomiseerde, geblindeerde studie
nodig om het effect van de parachute op de
morbiditeit van het valschermspringen te
bestuderen?
3)
Voorste kruisband & fysieke activiteit.
De auteurs geven weliswaar toe dat "het
enige wat formeel wordt aangetoond, is dat
operatieve reconstructie van de VKB een
efficiënt middel is om de instabiliteit van de
patiënt te verhelpen." Maar er is zelfs meer.
Het vaak geciteerde artikel in het NEJM van
Frobell et al. toonde volgens de auteurs aan
dat de tweejaarsresultaten in een conservatief
vs. operatief behandelde groep patiënten met
een VKB-ruptuur zo goed als dezelfde zijn (5).
De gepubliceerde resultaten van de Tegner
Activity Scale bij beide groepen doet ons
het tegendeel vermoeden. De gemiddelde
l
e
z
e
rs
B
r
I
ef